“Across the Radcliffe Line” -CHAPTER 3

 അദ്ധ്യായം 3 . റാഡ്ക്ലിഫിനും മുൻപ് .....

നൗറംഗ്പൂർ, പഞ്ചാബ് — മേയ് 1946

ഭൂമിയിൽ അതിർത്തികൾ വരയ്ക്കുന്നതിനും മുൻപ്, ട്രെയിനുകൾ ശവപ്പെട്ടികളാക്കുന്നതിനും മുൻപ്,സ്വന്തം അയൽക്കാർ പരസ്പരം വെറുക്കപ്പെടുകയും അപരിചിതരാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ് , നൗരംഗ് പൂർ, ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമമായിരുന്നു. സ്വപ്നങ്ങളിലെന്നപോലെ സുന്ദരമായ ഗ്രാമം. വഴിയോരങ്ങളിൽ പടർന്ന് പന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്ന മാവിൽ , തേനൂറുന്ന മാമ്പഴങ്ങൾ ആ വേനലിനെ എന്നും ഓർമ്മകളിൽ നിർത്തി. 

പന്ത്രണ്ട് വയസുകാരി അമീന തന്റെ  തറവാട്ട്മു വീട്ടു മു റ്റത്തൂടെ നഗ്നപാദയായി ഓടി, പകുതി തിന്ന  മാമ്പഴം വിരലിൽനിന്ന് ഒലിച്ചുവീഴുമ്പോൾ, അവളുടെ ചിരി മാന്തളിരുകൾ വരെ ഏറ്റു  പിടിച്ചു.അവളുടെ കാലടികളേറ്റ് പൊടി മണ്ണ് ചുറ്റും പടർന്നു . പിന്നിൽ, ഒരു ആൺകുട്ടി അവളെ പിന്തുടർന്നു — ഉയരംകൂടിയതും മെലിഞ്ഞതും, മഷിത്തട്ടുകളാൽ മലിനമായ കൈകളോടും അയഞ്ഞ  ട്രൗസറിനെ പിടിച്ചു നിർത്തുന്ന പിന്നും,ഇത്തിരി അയഞ്ഞ പഴകിയ കുപ്പായവും ധരിച്ച ഒരു ആൺകുട്ടി.

"ഞാൻ നിന്നെ പിടിക്കും, ചേച്ചി!”അവൻ പഞ്ചാബിയിൽ അലറി.

"അതിന്നി നീ പറക്കണം, ഇക്ബ !" അവൾ മറുപടി കൊടുത്തു, ഉറങ്ങുന്ന ഒരു ആടിനെ ഒഴിഞ്ഞ് കിണറ്റിന് പിന്നിൽ ചാടി.

അവർ ഇരട്ടകളല്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ ആളുകൾ അവരെ അങ്ങനെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു — അമീനയും ഇക്ബാലും, പതിനൊന്ന് മാസം വ്യത്യാസത്തിൽ ജനിച്ചവർ, ഒരേ വൃക്ഷത്തിന്റെ രണ്ട് കൊമ്പുകളെപ്പോലെ വളർന്നവർ. അമീന വേഗതയുള്ളതും കൗശലപൂർവ്വമുള്ളതുമായിരുന്നെങ്കിൽ, ഇക്ബാൾ മൃദുവും സ്വപ്നാടനസ്വഭാവമുള്ളവനുമായിരുന്നു. രഹസ്യത്തിൽ കവിതകൾ എഴുതുകയും ആരും കേൾക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ ഗസലുകൾ മൂളുകയും  ചെയ്യുന്നവൻ.

കഠിനാധ്വാനികളായ കര്ഷകരായിരുന്നു അമീനയുടെയും ഇക്‌ബാൽ ൻറെ യും മാതാപിതാക്കൾ.അമീനയുടെ തീഷ്ണതയോ ഇക്‌ബാലിന്റെ  മൃദുത്വമോ തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത വിധം  ദയാലുക്കൾ . വയലുകളിൽ വെള്ളമൊഴിച്ചു  കഴിഞ്ഞാൽ ,പ്രാർത്ഥനകൾ പറഞ്ഞാൽ മാത്രം, കുട്ടികൾക്ക് കുസൃതി കാണിക്കാൻ അവർ  അനുവദിച്ചു.

ആ വേനൽക്കാലം, അപ്പോഴും അത് പോലെ തന്നെ നിന്നു .ഇന്ത്യ ഇപ്പോഴും ഇന്ത്യയായിരുന്നു — ഹിന്ദു ഇന്ത്യയോ മുസ്ലിം പാകിസ്താനോ അല്ലാത്ത  വെറും  ഇന്ത്യ.

അവരുടെ ഗ്രാമം ഒരു മെക്കയായിരുന്നു : അമീനയെ "ചോറ്റി റാണി" എന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന സിഖ് പാൽക്കാരൻ, കൊടുങ്കാറ്റുകളിൽ ഇക്ബാളിന്റെ കൈയ്യിൽ കറുത്ത നൂൽ കെട്ടിയിരുന്ന ഹിന്ദു വിധവ, ആൽമരത്തിൻറെ  താഴെ  ഹുക്ക പങ്കിട്ടിരുന്ന മൗലവിയും പണ്ഡിതനും. കുട്ടികൾ ഒരുമിച്ച് കളിച്ചു, ഒരുമിച്ച് പോരാടി, ഒരേ കനാലിൽ കുളിച്ചു, പരസ്പരം ടിഫിൻ ബോക്സിൽ നിന്ന് റൊട്ടി പങ്കിട്ടു. വിഭജനം എന്നത് ദൂരെയുള്ള നഗരങ്ങളിലെ രാഷ്ട്രീയക്കാർ മാത്രം മന്ത്രിച്ചിരുന്ന ഒരു വാക്കായിരുന്നു.

പക്ഷേ നൗറംഗ്പൂരിൽ, ജീവിതം മാമ്പഴം കൊമ്പിൽ പഴുക്കുന്നതുപോലെ മന്ദഗതിയിൽ പഴുത്തു. പയ്യെ ദുർമന്ത്രങ്ങൾ അവരെയും തേടി എത്തി .

ആ സായാഹ്നം, സൂര്യൻ വയലുകളിൽ സ്വർണ്ണനിറം പൂശിയപ്പോൾ , അമീന ഒരു മൺകുടത്തിന് പുറകിൽ ചാരി ഒരു പിച്ചള പാത്രത്തിൽ പച്ചപ്പയർ തൊലിയുരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇക്ബാൾ അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു, ഒരു നായ കണ്ണുള്ള ,പുറം ചട്ടയുള്ള  നോട്ട്ബുക്കിൽ എന്തോ എഴുതുകയായിരുന്നു. ഒരു കവിത വരുന്നതുപോലെ ദിഗന്തത്തിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു ഇക്‌ബാൽ .

"ഇപ്പോൾ എന്താണെഴുതുന്നത്?" അവൾ ഒരു പയർക്കുരു കൊണ്ട് അവനെ എറിഞ്ഞു കൊണ്ട്  ചോദിച്ചു.

അവൻ നോക്കാതെ തന്നെ അത് ഒഴിവാക്കി. "ഒരു കവിത. വീടിനെക്കുറിച്ച്."

"എന്തിന്? നാം ഇപ്പോൾ  നാം ഇവിടെയല്ലേ?"

"കാരണം ഒരു ദിവസം നാം ഇവിടെയുണ്ടാവില്ല."

അമീന നിശ്ശബ്ദയായി. "എന്താണ് നീ  പറയുന്നത് ?"

അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. ദൂരെയെങ്ങോ നോക്കിക്കൊണ്ട് മന്ദഹസിച്ചു.

അവരുടെ താഴെ, അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു. നെയ്യും വെളുത്തുള്ളിയുമായി ചേർന്ന മണം , മതിലിൽ പൂത്തിരുന്ന മുല്ലയുടെ സുഗന്ധവുമായി കലർന്നു.

ആ രാത്രി, അവർ തുറന്ന ആകാശത്തിനടിയിൽ ഒരു പായയിൽ  ഒരുമിച്ചു  കിടന്നു. നക്ഷത്രങ്ങളെ കണ്ടുകൊണ്ട്.

"നാം എപ്പോഴും ഇവിടെയുണ്ടാവില്ലെന്നു  നീ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടോ?" അമീന പകുതി ബോധത്തിൽ  ചോദിച്ചു.

ഇക്ബാൾ ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു, അസാധാരണമായി മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

"എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ ഞാൻ ഇല്ലെങ്കിൽ പോലും... നീ എന്നെ ഓർക്കുമല്ലോ?"

അവൾ കണ്ണുചിമ്മി. "നീ വിഡ്ഢിത്തം പറയുന്നു."

"സത്യം പറയൂ," അവൻ ഇപ്പോൾ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. "നീ എവിടെയായാലും, നീ എന്നെ ഓർക്കും."

അവൾ അവനെ നോക്കി ചെറുവിരൽ നീട്ടി. "ഉറപ്പായും ."

അവൻ തന്റെ ചെറുവിരൽ അവളുടേതുമായി ചേർത്തു. "ഉറപ്പായും "

അവരുടെ മുകളിൽ, നക്ഷത്രങ്ങൾ  അജ്ഞാതമായി  മിന്നി.

ആകാശം അവർക്ക്മു ന്നറിയിപ്പ് നൽകിയില്ല.

റാഡ്ക്ലിഫ് അതുവരെ  വരച്ചിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ അത് വളരെ  അടുത്തുതന്നെയായിരുന്നു.

(കഥ തുടരും...)