കഥ

ചിലപ്പോഴൊക്കെ

കഥയിങ്ങനെയാണ്‌,

രാജ്യമില്ലാത്ത

രാജാവിനെപ്പോലെ .

പഴകിയ തുരുമ്പ് പാത്രങ്ങളില്‍

അഴുകിയ

സത്യങ്ങളെ വഹിച്ചു ,

ചിരിച്ചു കൊണ്ട്

സ്മ്രുതിക്കപ്പെട്ടു

അത് നമ്മളില്‍

അലസത പടര്‍ത്തുന്നു .

വീണുടഞ്ഞ

കണ്ണാടിചില്ലുകളില്‍

നഷ്ട്ടപ്പെട്ട

പ്രതിബിംബങ്ങളെയോര്‍ത്തു

വരാനിരിക്കുന്ന

വിപ്ലവങ്ങളിലെ

സ്വര്‍ഗ്ഗങ്ങളെയോര്‍ത്തു ,

വര്ത്തമാനതിന്ടെ

മനുഷ്വത്തത്തെ, നാം

ഹൃദയത്തില്‍ നിന്ന്

കുടിയിറക്കുന്നു

ഒഴിഞ്ഞ

ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്ടെ

വിഹ്വലതകളിലേക്ക്‌

മൃതിയോഴുക്കി

കാലം പടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ ,

തിരുത്തപ്പെടാനുള്ള

വ്യഗ്രത ബാക്കിയാക്കി

കഥകളിനിയു

ജനിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും...